Wegkruis Santfort opnieuw ingewijd

Gistermiddag, 2 oktober werd onder grote belangstelling het gerenoveerde wegkruis Santfort opnieuw ingewijd door Deken Wim Miltenburg.

Onze voorzitter heette de belangstellenden uit Thorn,Hunsel,Heel,Ittervoort en omstreken hartelijk welkom waarna Deken Miltenburg het woord nam met een persoonlijk verhaal over zijn eerste bezoek aan Thorn.
De navigatie leidde hem tot zijn grote verbazing via de Santforterstraat en dus ook langs dit wegkruis. Ook tijdens deze inwijdingsplechtigheid moesten we soms even plaatsmaken voor een passerende auto.

Na de inwijding droeg onze secretaris Harry Neijssen het hieronder bijgevoegde gedicht voor, geschreven door Ad Lamerigts, steeds zeer betrokken bij het wegkruis maar die nu niet in vivo aanwezig kon zijn maar gelukkig wel via een directe video verbinding.

Vervolgens genoten de aanwezigen bij de nabijgelegen manege van Angelique Tonnaer van Kervansaray Horse Services, van limburgse vlaai met koffie/thee en vertelde John Sauren van de werkgroep Santfort, onderdeel van Heemkundevereniging Hunsel, hoe hij in de archieven een testament uit 1826 gevonden heeft waarin de eigenaar van de gronden op Santfort aan zijn erfgenamen de opdracht geeft een wegkruis op te richten. 

Onze voorzitter Paul Kipp nam ons mee op de lange reis die het gietijzeren corpus heeft gemaakt in het restauratieproces. Ook het achterblad is opnieuw geschuurd en duurzaam gelakt. De dekplanken zijn voorzien van een nieuwe zinken daklijst met kraalrand. De tekst is ingelegd met bladgoud.

De Stichting Kruisen en Kapellen Thorn, eigenaar van het wegkruis, heeft deze renovatie uitgevoerd met dank aan sponsoren: VDL Laktechniek, Keijers Dakadvies,Visser Bouwmaterialen, Bie Smidje.
Dank voor de mooie bloemen van Bloemisterij Parren en Veronique Tonnaer voor de gastvrije ontvangst voor de nazit bij de manege.

In het kruis licht ons heil

────────────────

Ik zag de kinderen van weleer,
op klompen spelend in het veld,
hun vaders en moeders dicht bijeen,
onder mijn wakend licht gesteld.

In mijn licht droeg ik hun pijn,
hun leed en stille vragen mee;
ook littekens van oorlogsgeweld
droeg ik in stilte, zacht en trouw.

Ik schonk hun troost, ik bracht genezing,
aan ieder die mij stil om vrede vroeg.

Zo blijf ik staan, onwrikbaar in de tijd,
een baken van hoop voor de eeuwigheid.

✝

gedicht: Ad Lamerigts
september 2026